අනෝරා වැසි වසින සීතල රාත්‍රියේ සුරංගනාවියක් බදු නිමේශිව ඔහු ඔසවා ගත්තේ ය. රෝස මලක් සේ පෙති ගැලවී නොයන ලෙසට පරිස්සමින් තබන පරිද්දෙන්, සයනයේ තැබුවේ නිමේශී ඔහුගේ දෑස් දෙස බලද්දී ය. කිසිවකුත් නොමැති මොහොතක සයනයේ වැතිරී සිටින නිමේශී අසල සෙංගතුව බලා සිටි නිසල් ඇයගේ මූණට වැටී ඇති කෙස් රොදක් පැත්තකට කළේය. නිමේශීගේ සුදු පැහැ කම්මුල් රත් පැහැයට හැරිණි. කසාද බැඳ සිටින බවත් අමතකව සිටි නිමේශි මේ මොහොතේ මෙම අනියම් ආදරණීයයා දෙස බලා සිටියේ පුදුම ලෙංගතුකමකිනි.

"තිවංක... තිවංක.. ඔයා නිදි ද..?" ඔහු සිටි කාමරයේ විදුලි පහන් නිවා දමා තිබූ නිසා මම දොරට තඩි බාමින් රහසින් අඬගැසීමි. ඔහුගේ කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොමැති හෙයින් දොර විවෘත කොට කාමරය තුළට පිවිසියෙමි. තිවංක කාමරයේ නැත. ඔහුට අයත් කිසිදු බඩුවක් ද කාමරයේ නොවී ඇඳ මත වාඩි වී ඉකිගසමින් මහ හඬින් කැගැසුවෙමි. මගේ කැගැසීමට අම්මාත්, තාත්තාත් තිවංකගේ කාමරය වෙතට පැමිණියහ. "බොරුකාරයා.... වංචාකාරයා.. බයගුල්ලා.. මහ ලොකු ආදරයක් මට දීලා මාව දාල ලිහින් මම ඔයාට වෛර කරනවා තිවංක.. මම ලැජ්ජ වෙනවා ඔයාට ආදරේ කරපු එකට..." මම තිවංකට බැන වදිමින් ඉකිගසමින් හැඬුවෙමි. ඩැඩී මම හුන් තැන ම වාඩි වී මගේ කඳුළු පිස දැමීය. තිවංක සේරම කිවුවා. එයාට එයාගේ සර්ට ද්‍රෝහි වෙන්න බෑලු... තිවංකට ඇමරිකාවේ පුතා ගොඩක් උදව් කරලා... ඒ හින්දා එයාට පිටුපාන්න බෑ කිවුවා. ඒ හින්දා දුව, ඔයාව දාලා එයා ගියේ. ආයේ ඔයාගේ ඇස් දෙකට දකින්න එන්නේ නැ කිවුවා. පුතාව බැඳලා සතුටෙන් ඉන්න කිවුවා..” යි ඩැඩී සම්පූර්ණ කතාව මට කීවේ ය. "එතකොට ඔයාගෙ ආදරේ බොරුවක් द තිවංක..? මාව දාලා යන්න ඕන නම් ඇයි මෙච්චර ආදරයක් මට දුන්නේ.? මම කොහොමද දෙයියනේ මේ දුක දරාගන්නේ.?” ඩැඩීව වැලඳගෙන හැඬුවෙමි.